– Rozliczenie odbywa się na tej samej zasadzie, co rozliczenie wspólnie z małżonkiem – mówi Andrzej Marczak, doradca podatkowy i partner w KPMG. – Polega to na tym, że dzielimy dochody na dwa, liczymy podatek i mnożymy wynik podatkowy razy dwa. W efekcie można powiedzieć, że dwukrotnie zyskujemy na kwocie wolnej od podatku – dodaje.
Prawo do wspólnego rozliczenia przysługuje rodzicom, opiekunom prawnym, kawalerom, wdowom, wdowcom i rozwiedzionym, samotnie wychowującym dziecko. Co ważne, musi to być faktycznie samotne wychowywanie dziecka, a nie tylko w sensie prawnym.
– Musi to dotyczyć danego roku podatkowego. To nie musi być cały rok – wystarczy, że jeden dzień w roku podatkowym samotnie wychowywało się dziecko, i zyskuje się prawo do wspólnego rozliczenia – mówi Marczak.
Prawo precyzuje też wiek dziecka, z którym dorosły może się wspólnie rozliczyć. Chodzi tu o dzieci, które nie ukończyły 18 lat lub 25 lat, jeśli studiują w Polsce bądź za granicą. Wiek dziecka nie ma znaczenia, jeśli otrzymuje ono zasiłek pielęgnacyjny. Wspólne rozliczenie z dzieckiem nie przysługuje ponadto rodzicom, którzy prowadzą działalność gospodarczą i rozliczają swoje dochody podatkiem liniowym, kartą podatkową lub ryczałtem ewidencjonowanym.
– Nie możemy się w ten sposób rozliczyć, jeżeli dziecko uzyska dochód opodatkowany skalą podatkową 18 lub 32 proc. w wysokości przekraczającej obowiązek zapłaty podatku, czyli 3 089 złotych – zauważa Marczak. – Wówczas dziecko staje się odrębnym podatnikiem, a my tracimy prawo do wspólnego rozliczenia z nim. Niewielkie zarobki dziecka nie zawsze są opłacalne. Zarobek w wysokości 3 tys. niweczy wspólne opodatkowanie, co per saldo może być niekorzystnym rozwiązaniem finansowym dla rodzica.
Dodatkowym warunkiem skorzystania z tej formy rozliczenia jest terminowe złożenie zeznania w nieprzekraczalnym terminie do 30 kwietnia. Jeśli rodzic po złożeniu zeznania chce zmienić sposób rozliczenia na wspólny z dzieckiem poprzez złożenie korekty zeznania, może to zrobić również jedynie do końca kwietnia.
