Kodeksy etyki mediów publicznych i regulaminy nie pozwalają pracownikom uprawiać kryptoreklamy ani jawnej reklamy. Tym się powinny one odróżniać od prywatnego pracodawcy, że ich odbiorca ma prawo, by nie zawieść jego zaufania. Ma prawo oczekiwać od nich prawdy w informacjach i ma prawo oczekiwać, że nikt nie będzie mu wciskał towarów, których jakość zachwalana jest przez producenta, bo trudno wtedy mówić o rzetelnym informowaniu społeczeństwa. Nie pozwalają na to również karty etyki mediów.
W Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich obowiązuje Kodeks Etyki Dziennikarskiej. Oto jego postanowienia:
&17. Wiarygodność i niezależność dziennikarska jest nie do pogodzenia z przyjmowaniem prezentów o wartości przekraczającej 200 zł, korzystaniem z darmowych wyjazdów czy testowaniem przedmiotów, urządzeń.
&18. Dziennikarzowi nie wolno zajmować się akwizycją oraz brać udziału w reklamie i public relations - wyjątkiem mogą być jedynie akcje społeczne i charytatywne; materiały redakcyjne muszą być czytelnie oddzielone od materiałów reklamowych i promocyjnych.&19. Wysoce naganna jest kryptoreklama i zatajanie informacji dla własnych korzyści.
Jeszcze 10 lat temu jednoczesna praca w prasie i dla agencji reklamowej była wprost nie do pomyślenia. Dziś jest inaczej - każdy pracuje, gdzie się da i trzyma się tej pracy. Co innego reklama na antenie czy w artykule. Sądzę, że trzeba przemyśleć, jak powinna wyglądać sytuacja w mediach prywatnych, ostatecznie już w programie „Big Brother” nikt się tym nie przejmował i stosowano nachalny product placement (pewien napój...), robili to zarówno uczestnicy, jak i prowadzący i dziennikarze.
Jeżeli zaś właściciela nie razi kryptoreklama, przeciwnie, może bierze za to pieniądze... To cóż, niech reklamują.
Teresa Bochwic, przewodnicząca Obywatelskiej Komisji Etyki Mediów i członek zarządu głównego SDP
