Elżbieta Bajońska-Bąk z Radiem Poznań była związana od 1992 roku. Szefową archiwum dźwiękowego rozgłośni była, z krótkimi przerwami, od 1998 roku.
W serwisie Radia Poznań podkreślono, że to dzięki determinacji i uporowi Elżbiety Bajońskiej-Bąk archiwum stacji jest nowoczesne. - Ela do ostatniej chwili troszczyła się o nie pod każdym względem: technicznym i merytorycznym. Ze szczególną pieczołowitością odnosiła się do starych taśm. Dbała o to, by nagrany dźwięk był z najwyższą możliwą jakością przegrywany na nowoczesne nośniki i dokładnie opisywany. Miała świadomość tego, że w archiwum stoi na straży prawdziwych skarbów - wyliczono.
Zaznaczono, że Elżbieta Bajońska-Bąk od dziennikarzy oczekiwała przede wszystkim skrupulatności w opisywaniu nagrań. - Swoją pracę kochała i doskonale rozumiała jej cel i charakter. Wiedziała też, że jeśli czegoś profesjonalnie nie zarchiwizujemy teraz, to nie stanie się to nigdy. Kto z dziennikarskiej braci też to rozumiał, w taśmotece mógł liczyć na kawę, a nawet ciastko, bo Ela była też towarzyska, dowcipna, umiała szybko i celnie ripostować - dodano.
Elżbieta Bajońska-Bąk ostatni raz była w pracy we wtorek. - Nikt nie spodziewał się, że to było nasze ostatnie spotkanie - napisano na portalu Radia Poznań.
- Na co dzień była troskliwą, kochającą mamą i babcią. I choć mówi się, że nie ma ludzi niezastąpionych, w przypadku Eli to powiedzenie nie jest prawdziwe - podkreślono.
